In dit stukje zie je hoe het milieu, de economie, fossiele brandstoffen, de grote wereldbevolking en politiek allemaal met elkaar te maken hebben. Hier las ik dat het World Food Programme (Ik heb met ze gewerkt in Afghanistan) het niet meer trekt: Graan is de laatste tijd zo duur geworden dat ze hun doelstellingen niet meer kunnen halen, als ze geen extra geld krijgen.
Ik werkte bij Artsen zonder Grenzen destijds. We kregen regelmatig een vrachtwagentje graan, kook-olie en een paar zakken suiker, om in onze veld-hospitaaltjes als extratje aan de zwangere en lacterende moeders mee te geven.
Ik stelde me toen voor dat ik op die grondstoffen bijvoorbeeld één of twéé jaar zou moeten leven. Ik dacht maar weer snel aan iets anders. Veel vluchtelingen daar, in zuid Afghanistan, woonden er al meer dan 5 jaar, afhankelijk van die hulp.
Maar anyway, graan, daar hadden we het over. Die is nu zo duur dat het WFP hun target-populatie op rantsoen moet gaan zetten. Kan je je het voorstellen? WFP voedt 73 miljoen mensen, in 78 landen. Dat is ongeveer 10% van de ondervoedde mensen in de wereld. Maar de graanprijs steeg met meer dan 40% in het afgelopen jaar. Dus hebben ze meer geld nodig, of moet er geknepen worden.
De graanprijs hangt uiteraard samen met de olieprijs. Die weer met politiek en oorlog samenhangt. Ook met het aantal monden op de wereld om te voeden telt, (denk aan China en India). En de voorraad neemt af. We konden het allemaal al aan zien komen, maar nu wordt het werkelijkheid...
Een voorbeeld van een gevolg: USAID is al een stapje verder, ze zetten het mes in de hulp die ze aan Ethiopië, Irak, Somalië en Soedan bieden.